„Święte słowo” to druga książka islandzkiej pisarki, jaką miałam okazję przeczytać. Była to uczta duchowa i niepokojąca, ale niesamowicie wciągająca lektura, którą pochłonęłam jednym tchem. Sigríður Hagalín Björnsdóttir podbiła moje czytelnicze serce niemal rok temu powieścią „Wyspa”, więc po jej kolejny tytuł sięgnęłam z wielkimi nadziejami i niecierpliwością. I nie zawiodłam się ! Akcja rozgrywa się współcześnie w Islandii i Stanach Zjednoczonych. W Reykjaviku na świat przychodzi rodzeństwo urodzone z dwóch różnych matek i tego samego ojca. Ponieważ niespełniony artysta przez małe „a” do roli rodzica nie dorósł, kobiety – zamiast stać się rywalkami – łączą siły i postanawiają stworzyć swoim dzieciom niecodzienną rodzinę. Tatuś idzie w odstawkę, a Edda i Einar – urodzeni w zaledwie kilkumiesięcznym odstępie – szybko stają się nierozłączni. Rodzeństwo, mimo iż wychowuje się razem, bardzo się różni. Nieco starsza dziewczynka jest nad wiek rozwinięta, sama uczy się czytać, gdy ma zaledwie trzy lata i od tej pory książki stają się jej całym światem. Chłopiec od początku ma problemy z opanowaniem alfabetu, szybko zostaje zdiagnozowany jako dyslektyk, więc poznawanie książek okazuje się znienawidzoną czynnością. Einar chętnie słucha jednak opowieści czytanych i wymyślanych przez siostrę... Z czasem drogi rodzeństwa rozchodzą się, jednak po latach Einar musi wrócić do rodzinnego domu, gdy Edda tuż po urodzeniu dziecka znika bez śladu. Trop prowadzi do Stanów Zjednoczonych, kraju, w którym introwertyczny mężczyzna nigdy nie był. Jak uda mu się nawiązać kontakty z nieznajomymi ludźmi i w dodatku trafić na jakikolwiek trop prowadzący do siostry? Czy będzie potrafił zmierzyć się z rodzinnymi tajemnicami sprzed lat? I czy wreszcie pokona demony przeszłości, które zaważyły na jego życiu? Te i inne pytania mnożą się podczas lektury, prowadząc czytelnika do różnych miejsc i przestrzeni czasowych. Akcja nie płynie w powieści linearnie, raczej przypomina rozsypane puzzle, które stopniowo układają się w całość. Zanim jednak poznamy ostateczne zakończenie, autorka wiele razy wystawi naszą cierpliwość na próbę i skieruje uwagę na inne tropy niż początkowo mogłoby się wydawać... W pewnym momencie w książce pojawia się wizja świata bez ...pisma. Czy wyobrażacie sobie taką rzeczywistość? Bo ja tego nie umiem. To jeden z powodów, dla których sięgnęłam po powieść „Święte słowo”. Fabuła niesamowicie mnie zaintrygowała, a problematyka i pełna zwrotów akcja sprawiły, że nie mogłam oderwać się od lektury. Autorka w pomysłowy sposób zestawia pochodzące z antyku teorie Sokratesa i fragmenty Biblii z dzisiejszym spojrzeniem na siłę słowa pisanego, które może dawać radość, szczęście, spokój, może porządkować świat, ale może również go niszczyć i wykorzystywać. To broń obosieczna i bardzo niebezpieczna, gdy trafi w ręce szaleńców potrafiących manipulować masami, o czym nieraz przekonała nas wielka historia. Takie stwierdzenia nie są niczym odkrywczym, nie trzeba być filozofem czy językoznawcą, by dojść do takich wniosków. Wystarczy umieć czytać i myśleć. Jednak Sigríður Hagalín Björnsdóttir ukazuje siłę słowa pisanego w sposób niezwykle oryginalny, w różnych kontekstach, począwszy od osobistego życia głównych bohaterów, a na globalnej polityce skończywszy. Polecam z czystym sumieniem – dla mnie lektura „Świętego słowa” była ucztą duchową. To książka, do której chce się wracać, a to chyba najlepsza rekomendacja. BEATA IGIELSKA